ابری ترین فصلی، که می نوشانی ام باران

راهی نمانده تا رسیدن ،مقصدم اندوهِ بی پایان

دلشوره های ممتدِ خاموش ، پر تکرار و جانفرسا

آغوشِ تن بی تاب تو، در بستری بی جان

ساعت به ساعت طی نشد شب ، بی خیالِ اشک

دی ماهیِ آرامم اما بی نهایت عاشقِ باران

#مطهره احمدی