یک روزنه ،که به لبخند سر زده

یک باغِ گل، که به دورش چَپَر زده

از کوچه یی، پُرِ از شوق بودنت

تا سمتِ تو ، همه اش بال و پَر زده

مستانه تر، پیِ دیدارت آمدم

با هر قدم ، ضربان بیش تر زده

هر ثانیه ، تن و دل سخت در جدال

جان میدهم ، سرِ تو باز سرزده

باز آ که من، پرِ اصرار و خواهشم

از ترسِ شب ، دلِ تنگم به در زده

دریا که نه، به دو چشمِ ترَت قسم

این روسری،گرِهش را نظر زده

می آیی و، به حریم لبانِ من

چون آتشی، که به تن بی خبر زده

#مطهره احمدی