بر دشتهای نیمه جان،تا هست اِشرافم

با چشمهای نیمه ابری ، قصّه می بافم

گرمِ تماشا زیر لب ، می خوانم آوازی

یا شاکی از دلتنگی ام، این قدر حرّافم

از دامنِ دشتی پر از،آلاله ی وحشی

می چینمت، انگار روی قلّه ی قافم

بی تو هوای چشمهایِ تیره ام گاهی

بارانی و گاهی برای لحظه ای صافم

هر روز و شب، در خاطرات تلخِ تنهایی

تا آرزوهای محالی را که علافم.

#مطهره احمدی