بزرگترین الماس جهان آفتاب است که خوشبختانه برگردن همه میدرخشد.
رقصِ تنِ تنهای غرق شور بی وزن و آهنگ و چنین مسحور گاهی رها با گونه هایی خیس در بازوانِ گرمِ خود محصور گاهی مردد در پناهِ دشت افسون شده در هاله ای از نور غرقِ تماشای خیالی سرد دلتنگ و ویران و کمی مغرور می پیچد اما در گلوی باد چیزی شبیه ناله ی سنتور رقصِ تنِ تنهای بی آغوش تا مرز لب جان می کَند بدجور جای نگاهِ عاشقی خالی با بوسه ای از راهِ خیلی دور #مطهره احمدی
نوشته شده در شنبه پانزدهم آذر ۱۴۰۴ساعت
14:32 توسط مطهره | |
| Design By : Mihantheme |

