به وقتِ خلسه ی تن

در حضور بودنِ تو

گلاب می ریزم

به جامِ زلالِ ذهنم

که ماتِ رفتنِ توست

و ساقه های پر از التماس گندم را

مُدام می بافم

و جای گُل،

همه ی دشتِ خالی از جان را

چراغ می چینم.

#مطهره احمدی