از التماسِ ساقه ی خشکِ صنوبران

تا اعتبارِ محکمِ پشتِ برادران

از قطره های جاریِ آغوشِ درّه ها

تا بوسه های نور،به دریای بیکران

باواژه های تازه به احساس رو زده

یا تکه های سردِ پر از حرفِ دیگران

هر روز پرسه میزنم از لا به لای درد

بر انحنای قامتِ این سرو پیکران

شاید به جُرمِ با هیجان هم نفس شدن

راهی به سمت هجرتِ تن دارم از کران

از کوچه های تنگِ پر از حس و حالِ اشک

تا پله های مَعبرِ عشّاق و همسران

هر گوشه ی این قصه ی ویرانِ نا تمام

در ماورای غصه و اندوهِ مادران

درسی نهفته سخت، در اعماقِ دانه ها

بغضی پر از نشانه در آیینِ دلبران.

#مطهره احمدی