وداع تلخ و غمگینت ؛ پر از حرفای آخر بود
  نگاه تو گره خورده ؛ به اشک سرد مادر بود
  تو که راهی شدی رفتی ؛ فقط اسم تو رو می برد...
یه حالی داشت اون لحظه ؛ که زنده میشد و می مرد
همه دل شوره ی مادر؛ ازین تصویر آخر بود
  به تن پوش تودل بستن؛ شاید تقدیر مادر بود
  نه بغضت میشکست اون روز, نه اشکت رونشون دادی
  نمی دونم دم آخر ؛ تو دستای کی جون دادی
  بگو چی شد که دستاتو ؛ تو دستای خدا دیدی
  زمین آغوشش و واکرد ؛ که روی خاک خوابیدی
  برای مثل تو بودن ؛ باید بی پرده عاشق شد)
باید از زندگی دل کند ؛ که هم درد شقایق شد.)
مطهره احمدی

نوشته شده در یکشنبه هفتم تیر ۱۳۹۴ساعت 10:28 توسط مطهره | |